چرا هستم؟

ایقدر در گیر حوادث اخیر انتخابات و گرفتاری های زندگی بودم که فرصت نکردم سالروز کوچ معلم بزرگم دکتر علی شریعتی مطلبی بگذارم از کتاب حکایت های از زندگی دکتر شریعتی (تدوین : ش.لامعی) قسمتی را آوردم کی بی مناسبت با فضای امروز جامعه ما نیست.
من سخن آلبر کامو را –که می گوید : «من عصیان و اعتراض می کنم، پس هستم!»- در زندگی ام بر اساس همان رسالت و مسئولیت کوچک و حقیری که نسبت به آگاهی و شعور و اعتقادم حس می کنم، سرمشق قرار داده ام.و در تمام عمر، هر فریادی که زدم و هر کوششی که کردم و هر فعالیتی که که همراه با هیجان و دلهره و شور و خطر و ضرر داشتم،به این دلیل بود که،پذیرفتن و تسلیم شدن را نمی توانستم!
همواره این اعتقاد داشته ام،که به هیچ امیدی فریفته نشدم و چراغ ها و برق های دروغین،امیدم نبخشید و به موفقیت های شخصی امیدوار نگشتم امیدم نبخشید و به موفقیت های شخصی امیدوار نگشتم.و با اعتقاد به اینکه در نهایت،ظلمت و سکوت و تنهایی،شکست و خفقان و خفه شدن هست،باز تا آنجایی که حلقومم اجازه داده است،فریاد کشیده ام،حرف زده ام و کاری کرده ام؛که اگر این همه را نمی کردم،پذیرفته بودم و تسلیم شده بودم.

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::