چند رباعی از خیام

خاکي که بزير پاي هر ناداني است ** کف صنمي و چهره‌ي جاناني است
هر خشت که بر کنگره ايواني است** انگشت وزير يا سلطاني است

* * *

گويند کسان بهشت با حور خوش است ** من ميگويم که آب انگور خوش است
اين نقد بگير و دست از آن نسيه بدار ** کاواز دهل شنيدن از دور خوش است

* * *
من هيچ ندانم که مرا آنکه سرشت * * از اهل بهشت کرد يا دوزخ زشت
جامي و بتي و بربطي بر لب کشت * * اين هر سه مرا نقد و ترا نسيه بهشت

* * *
اي بس که نباشيم و جهان خواهد بود * * ني نام زما و ني‌نشان خواهد بود
زين پيش نبوديم و نبد هيچ خلل ** زين پس چو نباشيم همان خواهد بود

* * *
گويند بهشت و حورعين خواهد بود ** آنجا مي و شير و انگبين خواهد بود
گر ما مي و معشوق گزيديم چه باک ** چون عاقبت کار چنين خواهد بود
* * *
دي کوزه‌گري بديدم اندر بازار ** بر پاره گلي لگد همي زد بسيار
و آن گل بزبان حال با او مي‌گفت ** من همچو تو بوده‌ام مرا نيکودار