شعر جدید خلیل جوادی به نام حاج آقا

آدمي مي شناسم از دوزخ…خوف وتشويش دارد و من نه || بس که مي ترسد از عذاب خدا…هول از آتيش دارد و من نه || دائما ذکر گويد و تسبيح…در کف خويش دارد و من نه || قلبي آکنده از خدا و سري…باطن انديش دارد و من نه || بس عجول است در رکوع و سجود…گوئي او جيش دارد و من نه || تا رسد زآسمان به او الهام…دوسه تا ديش دارد و من نه || گوئيا با خدا بود فاميل…او که اين کيش دارد و من نه || بهر ماموريت ز بيت المال…هي سفر پيش دارد و من نه || بر نگشته ز انگليس هنوز…سفر کيش دارد و من نه بهر حج تمتع و عمره…کوپن و فيش دارد و من نه || زندگي تخته نرد اگر باشد…او دو تا شيش دارد و من نه || پانزده تا مغازه يک پاساژ…توي تجريش دارد و من نه || در دزاشيب باغ و در قلهک…خانه از خويش دارد و من نه || پانزده تا عيال صيغه و عقد…بي کم و بيش دارد و من نه || گرچه با گرگها بود دمخور…ظاهر ميش دارد و من نه || داني او اين همه چرا دارد؟…چون که او ريش دارد و من نه